و خدایان غم انگیز چشمان تو

و بیاندیش به عشق ...

و به فردا که عشق در امتداد آخرین نفس های من و تو به امتداد تاریخ انقضایش می رسد

وازرنج کهنسالی اش که چگونه در دستان خاطراتمان تخم خواهد گذاشت

وبیاندیش به آینه که چگونه از ذهن خواب های دیشبمان چکیده است

و خوشبختی که چقدر با پشت بام فرداهامان فاصله دارد

... آه دیگر چه کسی خواهد خواند در دیوان های غم زدگی عشق نا قوس قهرمانان خوشبختی

مرا

.... آه جهان دستانم که چه ساده ویران شد زیر فواره های بلندافتخارات عشق

درفتح قله های کلاغان سیاه

وخدایان تو

وخدایان غم انگیزچشمان تو آیا جهان پولکی ام را دوباره خواهد ساخت زیر یاس های

وحشی بیهودگی

در مدرسه های مغموم سادگی

ودستانت رنگ مردانگی عشق را در دفتر چه های عتیق گم شدن خواهد کاشت

در بستر همخوابگی ماه با اندوه در شبستان های هرزگی

چشمانت را در فانوس دستانم کن

وبوته ی نازک و سبز پستان هایت را به درخت و آب و آینه

پیوند بزن

تا قاریان رستخیزهای ابدی ناقوس دختران خوشبختی ما باشد.

دنیایم را کارد بزنی خونی ازش نمی چکد...